ජීවිත……

“අන්තිම ගෙඩිදෙක… අන්තිම ගෙඩි දෙක… මහත්තය කකා යන්ඩ ඇපල් ගෙඩියක් දෙන්ඩද? අලුත් ඇපල් මහත්තය. මෙච්චරයි තියෙන්නෙ. මහත්තය මේක ගත්තොත් මට ඊලඟ බස් එකේ ගෙදර ගියෑකි.” පොඩි එකෙක් තොරතෝංචියක් නැතුව කියවන සද්දෙට ඔලුව උස්සල බැලුවහම අව්රැදු දොලහක පහලවක විතර කැහැටු පුංචි එකෙක් ප්ලාස්ටික් බාල්දියකුත් තියාගෙන හොඳට ඇඳගත්ත මහත්තයෙක් ගාවට වෙලා ඇපල්ගෙඩි දෙකකුත් දික්කරගෙන කියවනවා. මහත්තයා එයාට නෙමේ වගේ අහක බලාගෙන ඉන්නවා. පව් පුංච් එකා. උදේ ඉඳලම ඇවිදල ඇවිදල හෙම්බත් වෙලා. ටිකක් වෙලා මහත්තය ගාවට වෙලා ඉඳල ගන්නෙ නෑ කියල තේරුනාම මූන පුලුටු කරගෙන පස්සට එනවා දැක්කම මට දුක හිතුන වෙන්ඩ ඕනෙ මම ඒ ඇපල් ගෙඩි දෙක ගත්තා. පොඩ්ඩගෙ මූනෙ හිනා කටයි. ස්තුතියි. කියල සල්ලි ටිකත් උන්ඩිකරගෙන බස් එකෙන් බැහැල කඩේකට ගොඩ වෙනව බලාගෙන. ඒ අතරෙ බස්එක ඇද්ද.

ඊට පස්සෙ දවසක දවල්ට කන්ඩ කඩේකට ගොඩවෙලා කන්ඩ ලෑස්ති වෙද්දි ඔන්න අර පොඩිඑකත් කඩේට ආව. ඇවිත් කැරකි කැරකි ඉඳල ඉඩ නැති හිනදම මම තනියම හිටපු මේසෙන් ඇවිත් මූන දිහා බලල අහිංසක විදිහට හිනා වෙලා, මම මෙතන ඉඳගත්තට කමක් නෑ නේද ඇහුවා.

මක්වෙනවද? ඉඳගන්ඩ. ඔයා නේද බස්එකේ ඇපල් විකුනන්නේ? “ඔව් මහත්තයා.” ඉස්කෝලෙ යනවද? “නෑ.” අම්ම තාත්ත මොකද කරන්නේ? “ඒ දෙන්නම නෑ. සුනාමි ආපු වෙලාවෙ ඒකට අහුවුනා.” වෙන කව්ද පව්ලෙ ඉන්නේ? “නංගියි මල්ලියි.” ඒ දෙන්න කෝ? ”ගෙදර. උන් දෙන්නට කන්ඩ හොයන්නේ මම. ඇවිද්ද පය දහස්වටී කියල උදේ ඉඳල ඇවිදිනවා කීයක් හරි හොයාගෙන ගෙදර යන්ඩ.”

——

බස් නැවතුමේ බෝම්බයක් පුපුරල බන්… කොන්දොස්තරයි තව එක මනුස්සයෙකුයි මැරිල. බස් වල වෙලඳාම් කරපු පොඩි එකෙකුත් අහු වෙලාලු. කකුල් දෙකම නෑලු. සමහර විට මැරෙයිද දන්නෙත් නෑ. කියල කියාගෙන කසුන් ගෙට ආව විතරයි. Breaking News. බෝම්බයක් පුපුරා ලමයෙකු ඇතුලු තිදෙනෙක් මරැට.

ජීවිත රැක්ක ජීවිතේ ඉවරයි……… ඉතුරු ජීවිත?

සඳගිර

Freedom starts in mind, not by cutting ropes